ใจเหงา ในมุมเหงา ของค่ำคืนวันเสาร์

 

ค่ำคืนวันเสาร์…

 

ณ ร้านอาหารร้านหนึ่งกลางเมืองใหญ่

ฉันนั่งอยู่ภายใน ณ มุมเหงา

เฝ้ามองดูใครต่อใครมากมาย

ทั้งรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ

ภาพคนสองคนประคองโอบกอด

สองมือกุมกันเน้นเหมือนแม้นจะไม่ยอมห่างกันไปไหน

เสียงเพลงบรรเลงเพลงรัก

บทเพลงบทซึ้งที่อ่อนหวานถึงความอ่อนไหว

บรรยากาศแห่งความรัก ความสุข ความอบอุ่น

มันอบอวลไปทั่วภายในร้าน ณ ที่แห่งนั้น

แต่ไม่ใช่ ณ ตรงที่มีฉันนั่งอยู่

 

ฉันก้าวเดินออกจากร้าน

ขับรถอยู่เพียงลำพังบนถนนเส้นหนึ่งกลางเมืองใหญ่

เฝ้ามองดูสายฝนโปรยปรายจากฟากฟ้า

นั่งฟังเสียงเม็ดฝนแต่ละเม็ดที่ตกลงมา

แสงไฟหน้ารถสาดส่องตามหนทาง

ภาพคนรักของคนพากันเดินข้ามถนน

ประคองโอบช่วยกันคลายเหน็บหนาวภายใต้ร่มใบเล็กๆสีชมพู

ภายในรถมีเพียงเสียงเพลงเหงาๆบรรเลงอยู่บางเบาคละเคล้ากับเสียงเม็ดฝน

ฉันหันไปมองด้านข้างตัวฉันที่มันว่างเปล่า…ไม่มีใคร

 

ฉันขับรถพาตัวเองไปตามท้องถนน

นึกถึงความอบอุ่นที่หัวใจฉันขาดหาย

ณ ตอนนี้ ในวันนี้ ในค่ำคืนนี้

ฉันไม่ร้องขอความสัมพันธ์ที่พันผูก

ฉันไม่ร้องขอไออุ่นจากอ้อมกอด

ฉันไม่ร้องขอความรัก ความห่วงใย

ฉันไม่ร้องขอ ไม่ต้องการอะไรมากมาย

ขอเพียงแค่ใครสักคนที่เข้าใจ

คอยนั่งอยู่ข้างๆกัน ที่จะไม่ทำให้ฉันรู้สึกเดียวดายจนเกินไป

เพียงให้ได้สัมผัสสักเศษเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกให้ได้รู้ว่า

ฉันยังพอมีความหมายสำหรับใครสักคน…คนที่จริงใจต่อกัน

 

ฉันเปิดประตูเข้าบ้านตัวเอง

บ้านยังคงกว้างใหญ่เกินไปดังเดิม

ละอองความเงียบเหงายังคงคละคลุ้งฟุ้งกระจายไม่หายไปไหน

นาฬิกาบอกเวลาว่าวันใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้น

เสียงเพลงเหงาๆยังคงบรรเลงอยู่เบาๆเช่นเคย

สายฝนยังคงโปรยปราย

ฉันทิ้งตัวเองลงนั่งมองเม็ดฝนกระทบข้างหน้าต่าง

บนถนน ยังคงมีรถราอยู่มากมายแม้จะดึกดื่นเพียงใด

แสงไฟยังคงส่องสว่างสาดแสงสีสดใส

ดังที่ใครๆบอกไว้ว่าเมืองใหญ่ไม่เคยเหงา

แต่คนในเมืองใหญ่ต่างหาก…ที่เหงา

 

ฉันล้มตัวลงนอนริมหน้าต่าง

พยายามข่มตาให้หลับเพื่อพ้นผ่านไปอีกค่ำคืน

สายฝนยังคงร่วงโรยปรายโปรยจากฝากฟ้า

เหมือนน้ำตาแห่งความเหงาของฉัน

ได้แต่เฝ้ารอให้ถึงเช้าวันใหม่

ได้แต่เฝ้าหวังว่าแสงแดดแรกของรุ่งอรุณ

จะพัดพาไออุ่นมาให้หัวใจฉันในสักวัน…

 

written by: naynujang