เธอจ๋า…
จำได้ไหมว่าเมื่อราวๆกลางปีที่ผ่านมา
ในช่วงหน้าร้อนแห่งห้วงเวลาที่ดวงอาทิตย์ทักทอสาดส่องแสงไออุ่น
เธอบอกฉันว่า เธอกำลังมีความสุขจากความอบอุ่นของไอรัก
หัวใจเธอกำลังเบิกบานเพราะความรักจากเขาที่เอ่อล้นอยู่ในใจของเธอ
และเธอเองก็เชื่อว่า คนรักของเธอก็กำลังรู้สึกแบบเธอเช่นกัน
เธอเชื่อมั่นด้วยถ้อยคำที่ออกมาจากใจของเขาว่า
"คนดี อย่าทำให้ฉันรักเธอมากขึ้นไปกว่านี้เลย"
ตอนนั้นเธอบอกฉันว่า ไม่เข้าใจความหมายของมันลึกซึ้งเท่าไหร่นัก
ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงจะต้องกลัวว่าความรักที่มีให้เธอจะเพิ่มมากขึ้น
แต่เธอก็มีความสุขสุดใจที่ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้จากปากเขา
เธอจ๋า…
วันเวลามันผ่านไป ฤดูกาลมันผลัดผ่าน
ดวงอาทิตย์เริ่มอ่อนล้าไออุ่นเริ่มโรยราห่างหาย
เมื่อความเหน็บหนาวเข้ามาเยือนกระทบผิวกายให้หนาวสั่น
เธอบอกกับฉันในวันนี้ว่าหัวใจเธอกำลังเหน็บหนาวอ่อนไหว
เพราะเธอเริ่มหาเสื้อตัวใหญ่ที่ควรคอยทำหน้าที่ห่มใจให้กับเธอไม่เจอ
บ่อยครั้งที่เสื้อตัวใหญ่ของเธอมักจะจากเธอไปไกล
และมันโหดร้ายที่มาห่างหายกันให้ใจเหงาในวันที่ใจหนาว
เธอจ๋า…
นี่เป็นจดหมายจากฉันถึงเธอ
เพียงเพื่อจะบอกเธอว่า อย่าเพิ่งถอดใจกับความรักของเธอเลย
หากเธอตัดสินใจทิ้งเสื้อตัวเก่าที่เคยคุ้นเคย
แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรว่า เธอจะพบเจอเสื้อตัวใหม่ที่ถูกใจ
ไม่เพียงเท่านั้น…
เธอจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเธอจะสวมใส่เสื้อตัวใหม่ตัวนั้นได้อย่างพอดี
บางครั้งเสื้อตัวเก่งตัวเก่ามันอาจจะไม่ได้ดั่งใจเธอบ้าง
อาจมีคราบฝุ่น ร่องรูร่องรอยแห่งความเก่า
แต่ก็เสื้อตัวเก่งตัวนี้ไม่ใช่หรือที่สร้างความทรงจำที่ดีๆให้กับเธอ
คอยอยู่สร้างความมั่นใจให้กับเธอในวันสำคัญต่างๆที่ผ่านมา
เสื้อตัวนี้ไม่ใช่เหรอที่เธอสวมใส่อย่างสุขใจในทุกๆเวลา
บ่อยครั้งความสัมพันธ์ก็เป็นเรื่องเข้าใจยาก
และบ่อยครั้งที่ความสัมพันธ์มันคือเรื่องวุ่นวายจิตใจ
เพราะเหตุผลที่ว่า ความรัก อย่างเดียวมันไม่เพียงพอ
มันเป็นเรื่องจำเป็นที่คนสองคนจะต้องเรียนรู้และเข้าใจกัน
และต่อไปนี้เป็นมุมมองเล็กๆน้อยๆที่ฉันอยากแบ่งปันให้เพื่อนที่แสนดีอย่างเธอ
ฉันเชื่อมาตลอดว่าความรักไม่ใช่ ‘การให้’ ทุกสิ่งทุกอย่างแก่กัน
สำหรับฉัน ความรักเป็น ‘การแบ่งปัน’ ทุกสิ่งทุกอย่างแก่กัน
เพราะเมื่อไหร่ที่เธอคิดว่ามันคือการให้
เธอก็มักจะอดไม่ได้ที่จะคาดหวังเฝ้ารอ
เกิดกลายเป็นความเคยชินกับการได้รับ
ไม่ว่าจะเป็นเวลา การดูแล การเอาใจใส่
ดอกไม้ ของขวัญ ข้อความ หรือการโทรหา
หากเรามองความรักคือ ‘การให้’
เราก็มักจะมีคำถามว่า ‘ทำไม’ ทำไมมันไม่เหมือนเดิม
แต่เพราะชีวิตจริงมันไม่ใช่เทพนิยาย
มันก็คงยากที่จะรักใครสักคนได้โดยปราศจากความคาดหวัง
และความคาดหวังนี่เอง ที่เป็นตัวค่อยบั่นทอนความรู้สึกดีๆของคนสองคน
ความรักคือ การแบ่งปันอย่างพอดี
มันคือการแบ่งปันที่เท่าๆกันทั้งสองฝ่าย ไม่มากไป ไม่น้อยไป
มันคือการที่คนสองคนร่วมกันแบ่งปันช่วงเวลาและความรู้สึกต่างๆของชีวิต
ในวันที่เหงา ในวันที่เศร้า ในวันที่สุข
ในคราวที่ล้ม ในคราวที่ลุก ในคราวที่ทุกข์ ในคราวที่ต้องการใครสักคน
หากเราเข้าใจว่าความรักคือการแบ่งปันแล้ว
เราไม่จะคาดหวังในทุกๆสิ่งมากเกินไป
เลิกเฝ้ารอเรียกร้องขอเวลา การดูแล การเอาใจใส่
ดอกไม้ ของขวัญ ข้อความ หรือการโทรหา
เพราะมันจะกลายเป็นรักที่อยู่บนพื้นฐานของความเชิ่อมั่น
และให้ความสำคัญกับความเข้าใจและการเชื่อใจ
เพราะเราเองก็มีชีวิตของเราที่ต้องดำเนินไปข้างหน้า
และเค้าเองก็ต้องดำเนินชีวิตของเค้าไปเช่นกัน
การที่คนสองคนรักกัน
มันไม่ได้แปลว่าต้องฉุดรั้งทางเดินชีวิตของกันและกันให้ต้องเดินบนเส้นทางของคนใดคนหนึ่ง
แต่มันคือการแบ่งปันเส้นทางร่วมกันเดินไปข้างหน้าบนเส้นทางที่สามารถเดินร่วมกันได้
และเมื่อวันใดที่คนสองคนไม่ต้องการแบ่งปันเวลาและความรู้สึกให้กันและกันแล้ว
มันก็จะได้เป็นการลาจากที่เต็มไปด้วยความเข้าใจมากกว่าอารมณ์
จริงอยู่ว่าความรักมีสองรูปแบบ
นั่นคือ ‘รักด้วยอารมณ์’ และ ‘รักด้วยเหตุผล’
เป็นเรื่องที่ใครต่อใครต่างเถียงกันให้วุ่นวายแต่ไม่เคยได้ข้อสรุปว่าคนสองคนควรรักกันแบบไหน
แต่ถ้าเธอถามฉัน ฉันคงตอบว่า
จงปล่อยให้อารมณ์เป็นจุดเริ่มต้นของความรักและดำเนินความรักนั้นต่อด้วยเหตุผลอย่างพอดีบนพื้นฐานของการแบ่งปัน (ไมใช่การให้)
เธอจ๋า…
ลองมองความรักเป็นการแบ่งปันดูบ้างดีไหม
ลองรักกันบนพื้นฐานของความพอดี
เพราะบางทีความจริงแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา
เสื้อตัวเก่ามันอาจจะไม่เคยเก่า ไม่เคยเขรอะ ไม่เคยมีร่อง ไม่เคยมีรูแต่อย่างใด
และมันอาจจะไม่เคยหนีห่างหายเธอไปไหนเลยก็ได้
เพียงแต่แค่เธอคิดกังวลมากเกินไปเพราะความเข้าใจว่ารักคือการมอบให้เพียงอย่างเดียว
และบางทีถ้อยคำจากคนรักของเธอที่ว่า "คนดี อย่าทำให้ฉันรักเธอมากขึ้นไปกว่านี้เลย"
เค้าคงอยากจะหมายความว่า…
อยากให้เธอและเค้ารักกันให้มากแค่พอดีเท่านั้นก็พอ
แค่ ‘แบ่งปัน’ ความรู้สึก ไม่ต้องถึงกับ ‘ให้’ ความรู้สึกกัน
written by: naynujang
PS. ถึงเพื่อนคนไกล ตั้งใจจะเขียนให้นานแล้วละ แต่ว่าไม่เสร็จซะที นี่คือของขวัญปีใหม่จากเราละกันนะ ขอบใจมากสำหรับ Postcard น่ารักๆและเจ้าเป็ดน้อยที่ส่งมา และขอบใจสำหรับกำลังใจที่มีให้กันเสมอ
