รอยเท้าของการเดินทาง

มีใครเคยบอกไว้ว่า

ทุกๆย่างก้าวที่เราก้าวเดิน

ไม่ว่าเราจะเหยียบย่ำมันลงไปที่ตรงไหน

หรือแม้ว่ามันอาจจะเป็นเพียงการก้าววนเวียนอยู่ที่เดิมๆ

ทุกๆย่างก้าวล้วนสรรค์สร้างร่องรอยของการเดินทาง

การเดินทางที่สร้างประสบการณ์ใหม่ๆให้เรียนรู้

และสรรค์สร้างภาพความทรงจำและความประทับใจให้ตราตรึง

 

ปีนี้คงเป็นปีที่พิเศษสำหรับฉัน

ที่การเดินทางได้แปรเปลี่ยนวันธรรมดาๆวันหนึ่งให้การเป็นวันพิเศษ

วันธรรมดาวันหนึ่งได้ถูกเติมเต็มด้วยภาพความประทับใจที่ไม่อาจลืมเลือน

ท่านอาจารย์ที่เคารพท่านหนึ่งได้บอกไว้ว่า

คงเป็นเพราะฉันมีชะตากรรมอะไรบางอย่างกับดินแดนไอยคุปต์

ที่ทำให้ฉันได้มาฉลองวันเกิดของฉันริมแม่น้ำไนล์

รายล้อมด้วยเสียงเพลงบรรจงบรรเลงจากเครื่องไวโอลิน

ภายใต้ท้องฟ้ากว้างท่ามกลางแสงมวลหมู่ดาว

ช่างเป็นความทรงจำที่พิเศษที่ขีดเขียนขึ้นได้อย่างงดงาม

ฉันไม่เคยคาดคืดเลยว่า ฉันจะได้รางวัลแห่งชีวิตที่น่าประทับใจเช่นนี้

 

คำพูดของอาจารย์ท่านนั้น

สะกิดให้ฉันนึกถึงความเชื่อลึกๆส่วนตัวที่ว่า

ทุกรอยเท้าที่ฉันก้าวเดินในวันนี้

มันคือการเดินทางสืบค้นร่องรอยในอดีตชาติ

เพื่อนร่วมทางในวันนี้คือเพื่อนร่วมชะตากรรมในชีวิตที่ผ่านมา

บ่อยครั้งที่ระหว่างการเดินทางไม่ว่าจะเป็นครั้งใด ณ ที่แห่งใด

ฉันมีความรู้สึกคุ้นเคยกับสถานที่และบรรยากาศต่างๆ

เหมือนโชคชะตาและพรหมลิขิตที่ขีดเขียนชี้นำการเดินทางของชีวิต 

ให้สืบค้นสืบหาร่องรอยของตัวเอง

 

รอยเท้าของการเดินทาง คือร่องรอยของบันทึกความทรงจำ

ภาพความประทับใจต่างๆถูกขีดเขียนขึ้นจากความทรงจำจากประสบการณ์ของเรา

เมื่อใดก็ตามที่เรานึกย้อนกลับไป

ความประทับใจจากการเดินทาง

จะทำให้เรารู้สึกเหมือนเราได้ไปยืนอยู่ ณ ที่ตรงนั้นอีกคราว

เพื่อในวันที่เราอ่อนแรงอ่อนล้า

เราจะได้นึกย้อนเรื่องราวเหล่านั้น

และแปรเปลี่ยนเป็นกำลังใจให้เราก้าวเดินต่อไป

ให้เรายังคงอยู่บนเส้นทางของการเดินทาง

คอยเปิดบันทึกหน้าใหม่เพื่อค้นหารางวัลแห่งชีวิตใหม่ๆ

เพราะการเดินทางไม่เคยมีวันสิ้นสุด

ตราบเท่าที่ชีวิตของเรายังคงก้าวเดินอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

 

written by: naynujang

Egypt Trip 19-25 Sep 2007

"ทุกๆการเดินทาง ท้ายที่สุดแล้วจะเหลือไว้เพียงสองสิ่ง รอยเท้า และ ความทรงจำ"

Dr. Jaran Maluleem 24 sep 2007

 

ในคืนเหงาคืนหนึ่ง…

ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้สินะ…

ความรู้สึกไม่อยู่กับร่องกับรอย

 

คงเป็นเพราะความรู้สึกแย่ๆเกิดขึ้นมากมาย

ความผิดหวัง ความเสียใจ การรอคอย และการสูญเสีย

เหน็ดเหนื่อยเหลือเกินกับสิ่งที่กำลังทำอยู่

ทั้งกดดัน ทั้งท้อแท้ แต่ก็ไม่อาจยอมแพ้มัน

 

กี่ครั้งกี่ครา ที่มีคนเข้ามาในชีวิต

แต่ก็เหมือนเดิมทุกครั้งเรื่อยไป เมื่อเขาได้ในสื่งที่เขาต้องการ

ทิ้งความรู้สึกที่เรียกว่า "ความเคยชิน" เอาไว้ ให้ฉันต้องทนอยู่กับมัน

 

ความสุขก่อตัวทุกครั้ง เวลาที่มีใครเข้ามา

มันทำให้ฉันได้รู้ว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเพียงลำพังบนโลกที่อ้างว้างใบนี้

แต่มันก็เหงาใจทุกที ที่ใครเหล่านั้นอยู่ดีๆก็เดินจากไป 

 

ใครต่อใครก็บอกว่า หาใครสักคนมาคอยอยู่เคียงใกล้สิ

จะได้ไม่ต้องทนความเหงาอีกต่อไปแบบนี้

แต่ฉัน…ไม่ต้องการรักใครสักคนเพราะความเหงา

หากฉันจะรัก ฉันจะขอรักเพียงแค่ใครสักคนที่เข้าใจและคอยให้กำลังใจกัน…

 

ใช่ว่าจะไม่มีใครเลยที่ดีกับฉัน

แต่บางครั้ง…

ความรักมันคือการสัมผัสด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกดีๆจากใจถึงใจ

บางครั้งมันเป็นอะไรที่มากกว่าเพียงคำพูดจาและการกระทำ

 

ก็คงเป็นเพราะตัวฉันเองละมั้ง

ที่เป็นคนทำอะไรตามอารมณ์แบบนี้ไม่เลิกเสียที

ก็รู้ตัวนะว่าถ้าเป็นเสียแบบนี้ แล้วจะมีใครมาเข้าใจ

แต่จะให้ทำยังไงได้ละ…

ฉันยังไม่พร้อมกับการผูกมัด ฉันยังไม่พร้อมกับการคาดหวัง 

จนต้องสูญเสียความเป็นตัวเองอีกต่อไปดังเช่นอดีตที่ผ่านมา

 

อยากจะกลับบ้าน

พาเอาร่างกายที่อ่อนล้ากลับไปสู่ที่ที่มีความรักความอบอุ่น

ที่ที่ฉันรู้ดีว่า ฉันจะไม่อ้างว้าง ที่ที่ฉันจะไม่เดียวดาย

กลับไปเติมพลังให้กับชีวิต ให้มีแรงก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะได้กลับไปสักที

 

บรรยากาศอ้างว้าง ท่ามกลางความเหน็บหนาว ในคืนเหงาคืนหนึ่ง

มันช่างตอกย้ำความอ้างว้างเงียบเหงาในหัวใจได้ดีเหลือเกิน

ยิ่งช่วงเวลาแห่งความสุข ที่ใครต่อใครต่างก็ได้อยู่กับบรรยากาศแห่งความรัก

หันมามองตัวเอง มันช่างเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย…

 

สายฝนโปรยปรายจากฟากฟ้าในคืนนี้

เหมือนรับรู้ความรู้สึกที่มีในใจของฉัน

ว่ามันกำลังอ่อนล้าและเงียบเหงา

แต่ก็ยังคงนั่งเหม่อมองสายฝนด้วยความเชื่อมั่นต่อไปว่า

คราใดที่เมฆฝนพ้นผ่านจากลาไป

ฟ้าจะต้องสดใส…ดังเดิม

 

written by: naynujang

 

UpDaTe Event: 29/12/05 1.45 am

          สุดท้ายแล้วการออกไปขับรถไปเรื่อยคนเดียวตอนกลางคืน ก็คือวิธีที่ดีที่สุดของฉัน กับการได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองบ้าง เพื่อเยียวยาความรู้สึกของตัวเองในวันแย่ๆ ในที่สุดก็ต้องทำใจยอมรับความเป็นจริงเกี่ยวกับคำว่ามิตรภาพเสียที ก็น่าจะทำใจได้ตั้งนานแล้วว่า สุดท้ายแล้วคนอย่างฉัน การอยู่คนเดียวคือสิ่งที่ดีที่สุด…จะได้ไม่ต้องถูกใครทำร้ายและจะได้ไม่ต้องไปทำร้ายความรู้สึกใคร ก็ได้แต่บอกตัวเองว่า "ชินเสียเถอะ" …

                       : 30/12/05 11.30 am

          เริ่มชาชินกับบรรยากาศเดิมๆอีกครั้ง กับการได้อยู่กับตัวเอง ได้ทำอะไรเพื่อตัวเอง จริงๆแล้วฉันก็ยอมรับนะ ว่าส่วนลึกในความรู้สึกแล้ว ฉันยังต้องการใครสักคนอยู่ดี แต่ในเมื่อวันนี้ การค้นหาใครสักคนนั้น มันเป็นเรื่องยุ่งยากวุ่นวายจนเกินไป ฉันก็คงเลือกที่จะอยู่กับตัวเอง…ดีกว่า

 

Thanks     นังจ้อยที่ชวนไปดูแสงสียามค่ำคืน และอยู่เป็นเพื่อนรักที่เข้าใจกันเสมอ

                 เกด ขอบใจจ๊า กับข้อความดีทั้งทาง SMSแล้วก็Space 

                 นิ่ม สู้ๆสู้ตายกับความรัก

                 พี่เอ ที่โทรมาcheckสภาพ อิอิ

              

PS:   ขอหนีขึ้นเหนือไปเที่ยวก่อนน๊า…หายไปสัก 2-3 วัน

 

 

Would you give me once more chance to right a wrong,

 let my heart show you all my truly feeling.

หลับให้สบายนะ…คนดี

คงเป็นดังที่ใครบางคนบอกไว้ ว่าชีวิตมันไม่มีอะไรที่แน่นอน

ช่วงเวลาที่ยากลำบากแสนอ่อนล้า

อาจจะมีเรื่องราวดีๆเข้ามาในชีวิตให้หัวใจได้ชื่นช่ำ

(เหมือนดั่งการที่ฉันได้พบกับเธอ)

และในช่วงเวลาที่เราอยู่ท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

(ดังในช่วงเวลาที่ฉันได้รู้จักเธอ)

เราอาจจะต้องพบเจอกับความสูญเสียที่โหดร้าย

อย่างที่ไม่มีใครต้องการให้มันเป็นความจริง (ดังเช่นการที่เธอต้องจากไป)

 

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำใจยอมรับการจากลา

โดยเฉพาะการจากลาอย่างไม่มีวันกลับ

และไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับความจริงว่า

"เพื่อน" คนหนึ่ง ได้จากไปแล้วจริงๆ

 

แม้จะไม่ได้สนิทมากมายเท่ากับเพื่อนๆคนอื่นๆ

…แต่เราก็เป็นเพื่อนกัน

แม้อาจจะไม่มีโอกาสได้ผูกพันและได้พบเจอเรื่องราวต่างๆด้วยกันมากเท่าไหร่

…แต่ฉันก็มีความทรงจำที่ดีมากมายเกี่ยวกับตัวเธอ

แม้จะไม่ค่อยได้มีโอกาสได้พบเจอคอยถามไถ่ทุกข์สุข

…แต่เราก็มีความจริงใจให้กันเสมอ

การจากไปของเธอ…มันเป็นเรื่องยากจะทำใจ

 

หลับให้สบายนะ …

เธอเข้มแข็งที่สุดแล้วกับความเจ็บปวดที่ผ่านมาที่เธอต้องอดทนต่อสู้กับมัน

หลับให้สบายนะ …

ขอให้เธอได้พบเจอแต่ความสุขในโลกใหม่ ที่จะไม่มีสิ่งใดมาทำให้เธอต้องทุกข์ทน

 

หลับให้สบายนะ ขอเธอจงพักผ่อนให้สบาย…คนดี

 

 

..::หลับตา::..

 

หลับตาเถอะนะ แล้วเราก็จะพบกัน อาจเป็นเพียงฝันก็พอใจ 
หลับตาเถอะนะ ถึงตัวเราจะแสนไกล ห่างกันเพียงไหน เหมือนใกล้กัน

ชีวิตขีดเส้นทาง ไว้ให้เราเจอกัน ขีดทางที่ผกผัน ให้มีวันห่างไกล
หลับตานานๆ คิดถึงวันเก่าจะยังมีเราสองคน
สักวันเถอะนะ แล้วเราคงได้พบกัน อาจมีวันนั้นที่ได้เจอ
จากกันวันนี้ หัวใจยังอยู่ใกล้เธอ ติดตามไปเสมอ ถึงแสนไกล
ขอบฟ้าอยู่ไม่ไกล เพราะว่าใจเป็นหนึ่ง และใจนั้นส่งถึง เพราะว่ายังห่วงใย
หลับตานานๆ คิดถึงวันเก่า จะยังมีเราสองคน
หลับตาเถอะนะ แล้วเราก็จะพบกัน อาจเป็นเพียงฝัน ก็พอใจ
หลับตาเถอะนะ ถึงตัวเราอยู่แสนไกล ห่างกันเพียงไหนเหมือนใกล้กัน
หลับตาเถิดนะเธอ ส่งใจคิดถึงกัน และคงจะไม่นาน ฝันนั้นจะเป็นจริง